an sızı n

ayrıldık

28/4/2009

yaklaşık iki yıldır süre gelen ilişkim üç gün önce sona erdi.ilk defa bu kadar acıyor içim.çünkü severek ayrılıyorum.bana yıllarca çok tuhaf gelmiş bir söylemdir bu, severek ayrılmak.
sevmenin yetmediği bir durum olabilirmi, imkansız.
işte bu imkansız kelimesi sevgilerin pek eşit olmadığından tutunda, aynı gözle ilişkiye bakmamaya kadar bir çok çelişkiyi barındırıyor içinde.
aslında ben severek ayrılıyorum, o benim sevdiğim kadar sevmenin ne demek olduğunu bilmiyor daha.
ama bunlara kızmamayı yıllar önce bıraktım, çünkü bu da nasib.
şimdi ben nasıl derim ki niye...
evet canım acıyor, çok anı var beni tutuklayan.
belki bu durumum da bir başka etkende daha iyisini bulamamak endişesi, çünkü ben onun iyiliğine aşık oldum.
çok insan tanıdım,ve birini hayatıma alma şartım dürüstlük ve vicdan oldu.
insan neler istiyor , geçmişten bilirim, bunlar olmadan gerisinin manasız olduğunu çok deneyimledim.şimdi bunu buldum ama bu sefer ben ona yetmiyorum.
ben biraz dik ve düz biriyim, kötülüğümden değil yaradılışm böyle, o ise çok erkek çok gururlu..
birde canımı sıkan birşey var bu erkeklere erkek olmanın kadına söz geçirmek ,itaatkar olmasını sağlamak, pıstırmak olduğu yanılgısını kim verdi.

bunu erkeklik sanıp bu biraz zedelendimi erkekliğini kaybetmiş olma endişesi.
gerçekten sevgi bu kadar basit kavramların arasında sıkışıp kalınca çok üzülüyorum.

evet , beni huzursuz ve sivri buluyordu sevgilim, ve bende onu her haliyle seviyordum.sadece huzur istiyorum senden derdi hep, çünkü yaşamında yeterince yorgundu, sorumlulukları ağırdı,hep paylaştım, hatta el vermeye çalıştım bir taraftan,ama bende insandım kimi zaman canım sıkıldı gereksiz detaylara patladım,ama o kadar küçükkü beni gerçekten gururundan ve erkekliğinden daha fazla sevseydi bin kere gülüp geçerdi, ama geçmedi,

ve ben şimdi ben bu adam için ağlıyorum, gece gündüz...

iyi bir insandır, umarım iyilerlede karşılaşır.

bilmiyorum, benim hala ümüdüm var demek istiyorum avazım çıktığı kadar, ama içimde sus kalıyor ümit kelimesi.

içim acıyor,sevmekten mi yoksa yine yeterince sevilememektenmi?