an sızı n

ben burdayım

17/10/2007

dostumun yazısını okudum, beş dakika oldu ona yorum yazamadım ve buraya yazmaya karar verdim.

uzak olmanın zorluğunu bilirim.ben uzak tutan nöbetçiydim,ama uzak tutlanda oldum hastalık anında.

paylaşmak istemeyi bilirim,ama paylaşmaya gücü yetmediğinide gördüm hastanın.

hele de canım diye seslenen biri için daha zor paylaşmak.

en iyisi ona karşılıksız ulaşmak.tam da sizin yaptığınız gibi mesajlarla varlığınızı hissettirmek.ve kendinizede onu hissedecek anlar yaratmak.

umarım güzel sonuçlar alınır.

ama ben bu anlarda insanın yalnız olduğunu daha net anladım.hasta olanda hasta yakını olanda.herbiri paylaşılmaz duygularla dolanır etrafta ve için için hisseder yanlızlığı ve anlmasızlığı.

ama öğrendiğim birşey var  bir saniyeliğinede olsa gülmek kahkaha atmak herşeyi gerçek dışı kılıyor.hastalık yok kaygı yok bir anlığınada olsa yanlızlık yok.

kahkahaları daha da sever oldum sonunda.yaşamdan sağlıklı bir soluk.

hep burdayım...